เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหล่าอู๋ใช้รถของสโมสรพาทุกคนไปส่งที่ร้านหม้อไฟหยางฝาง ส่วนตัวเองไม่ไปเข้าร่วมวงกับพวกวัยรุ่น กลับฐานหลักไปเลย ปล่อยให้ทุกคนเสร็จแล้วนั่งแท็กซี่กลับเอง ค่าแท็กซี่สโมสรเบิกค่าใช้จ่ายให้
กินหม้อไฟมื้อหนึ่งจนถึงดึก ตอนเดินออกมาแบบกอดคอกันไปมา แต่ละคนหน้ามันเยิ้ม พุงกลมป่อง ทั้งตัวมีกลิ่นคาวคลุ้ง
เหลิ่งเส่าเดินอยู่ท้ายสุด ก้มหน้ากำลังตรวจบิล
เหลียงเฉินชะลอฝีเท้าเดินไปเคียงข้าง เอามือพาดไหล่ อีกมือแคะฟัน ก้มดูบิล “มื้อนี้เท่าไหร่?”
เหลิ่งเส่าเงยหน้าขึ้น สีหน้าดำคร่ำ “ดูเองสิ”
“โห~ เอิ่ม... แค่เจ็ดพันกว่าก็ยังโอเคอยู่นะ”
เหลียงเฉินหัวเราะแห้ง ๆ สองสามที ตบไหล่เหลิ่งเส่าแรง ๆ:
“สู้ ๆ นะเซี่ยเทียนอวี่ ขอแค่เป็นผู้เล่นเลนกลางอันดับหนึ่งของโลก เงินไม่กี่พันก็แค่เรื่องจิ๊บจ๊อย”