กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหลียงเฉินกลับหอพักเก็บสัมภาระเรียบร้อย แล้ววิ่งไปแวะดูห้องฝึกซ้อมแวบหนึ่ง พบว่าคนมาเกือบครบแล้ว ตัวเองดันเป็นคนกลับมารายงานตัวช้าที่สุด
“เอ๊ะ ไม่ถูกนี่ ทำไมจู่ๆ ทีละคนสองคนขยันกันขึ้นมา?”
เห็นแม้แต่เหลิ่งเส่ายังกลับมาก่อนตัวเองหนึ่งก้าว เหลียงเฉินก็ประหลาดใจเล็กน้อย
“เฮ้อ ไม่มีทางเลือก ก็ใครใช้ให้พวกเราเป็นคนไม่มีพรสวรรค์กันล่ะ จริงไหมพี่หม่า”
เหลิ่งเส่ากำลังเล่นมุกที่ครั้งก่อนเหลียงเฉินบอกว่าคนมีพรสวรรค์ไม่ต้องพยายาม พูดจากระทบกระเทียบเขาไปมา
พี่หม่าเอาแต่ตั้งใจเล่นแรงก์ ไม่สนใจเขาเลย
เหลียงเฉินโบมือ “เอาเถอะ พยายามฝึกกันต่อไปนะพวกเด็กๆ พ่อจะกลับไปอาบน้ำนอนแล้ว”