กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
30 พฤศจิกายน เซี่ยงไฮ้ อากาศแจ่มใสและมีลมเบา ๆ
อู๋เคอไปรับเขาที่สนามบินด้วยตัวเอง เหลียงเฉินยืนอยู่บนบันได มอง karsa ก้าวลงจากรถคันเล็ก ในใจจึงรู้สึกวางใจได้จริง ๆ สักที
“ไม่เจอกันนานเลย”
เหลียงเฉินเดินลงบันไดไป พร้อมทักทาย karsa
ก็ผ่านมาสักพักแล้ว ครั้งล่าสุดที่เจอกันยังอยู่ในช่วงชิงแชมป์โลก แต่หมาป่าสายฟ้าตกรอบแปดทีม จึงกลับกันเร็ว
karsa ยิ้มกว้าง มองท้องฟ้าปลอดเมฆ เอามือเท้าสะเอว พูดด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “รู้สึกเหมือนฝันจริง ๆ ไม่คิดเลยว่าผมจะได้มา LPL”
ภาษาจีนกลางของเขามีสำเนียงไต้หวันชัดเจน แต่ฟังเข้าใจได้
อู๋เคอยกกระเป๋าออกมา karsa รีบวิ่งไป “ผมเอง ผมเอง”