กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าวันรุ่งขึ้น 10 โมง เหลียงเฉินเจอชาวซัมซุงที่สนามบินชิคาโก พวกเขาก็ต้องไปต่อเครื่องที่นิวยอร์กเพื่อกลับประเทศเช่นกัน พร้อมกับอีกสามทีมที่ผ่านเข้ารอบสี่ทีม
อันจางเหมินดูไม่ค่อยกระปรี้กระเปร่า เทียบกับเมื่อคืนที่ปรากฏตัวบนจอขนาดใหญ่ในสภาพมั่นใจเต็มที่ ตอนนี้อันจางเหมินดูซึมเซา หนวดเคราที่คางขึ้นรกรุงรัง แถมขอบตาดำหนักมาก ทั้งที่เพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ แต่พอมองแวบเดียวกลับดูเหมือนลุงวัยสามสิบ
คนอื่น ๆ ของซัมซุงก็สีหน้าหดหู่ไม่ต่างกัน
เหลียงเฉินจังหวะง้างท่าแล้วทักทายอันจางเหมิน “Are you OK?”
อันจางเหมินฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย “Fine, thanks.”