กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหลียงเฉินปล่อยวางโทรศัพท์ ทุกคนจ้องมองมาที่เขาไม่กะพริบ
จ้าวรุ่ยถาม “ว่ายังไงบ้าง”
เหลียงเฉินหยิบชามข้าวขึ้นมาถืออีกครั้ง “ผมกะจะเซ็นครึ่งปี”
“แล้วเขาให้เท่าไหร่”
“แสนหนึ่งไง”
“เซ็นเมื่อไหร่”
“ถ้าเร็วก็พรุ่งนี้เลย”
จ้าวรุ่ยชะงักไปทันที “ไม่ต้องเซ็นต่อหน้าเหรอ”
เหลียงเฉินหัวเราะ “เชยแล้ว ตอนนี้มีของที่เรียกว่าสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ มีผลทางกฎหมายเท่ากับสัญญากระดาษเลย”
จ้าวรุ่ยถึงบางอ้อ แล้วชูนิ้วโป้ง “นายสุดยอด ไม่กี่นาทีก็ได้แสนเข้าถือ ต่อไปคงต้องเรียกนายว่าเจ้าของทีมเหลียงแล้วมั้ง”