เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหลียงเฉินกลับมาที่ห้องพักทีม ตอบคำชมจากผู้จัดการทีมและโค้ชอย่างถ่อมตัวสองสามประโยค แล้วเอนตัวลงบนโซฟา
ในใจขยับคิด เรียกหน้าต่างระบบออกมา
ยังไม่ทันได้ดู ผู้จัดการพัคก็ถามอย่างแปลกใจ “เหลียงเฉิน นายไม่ได้จะไปเข้าห้องน้ำเหรอ?”
“เอ่อ...” เหลียงเฉินเกาหัว “จู่ ๆ ก็ไม่อยากไปอีกแล้ว...”
ผู้จัดการพัคเข้าใจ ยิ้มแล้วจิ้มเขา “เจ้าเด็กนี่ การให้สัมภาษณ์ช่วยเพิ่มการเปิดเผยตัว เพิ่มชื่อเสียงส่วนตัวนายได้ มีอะไรไม่ดี?”
แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ ท้ายที่สุดแต่ละคนนิสัยต่างกัน บางคนเกิดมาก็ไม่ชอบยืนใต้แสงสปอตไลต์ บังคับกันไม่ได้ ดังนั้นผู้จัดการพัคจึงไม่พูดอะไรมาก ปล่อยเหลียงเฉินตามสบาย
สโมสรก็ไม่มีข้อกำหนดเรื่องนี้ จะไล่ผู้เล่นออกจากทีมเพราะไม่ยอมให้สัมภาษณ์ก็เป็นไปไม่ได้ กรณีเจียซื่อนั้นเป็นข้อยกเว้นล้วน ๆ
เหลียงเฉินมีเวลาว่างในที่สุด จึงเพ่งมองหน้าต่างระบบตรงหน้าที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น
พอมองก็ทำให้เขาตกใจมาก