กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ห้าชั่วโมงครึ่งต่อมา เหลียงเฉินเดินทางถึงเซี่ยงไฮ้
ในเวลาเดียวกัน หลินเสี่ยวถงกลับถึงบ้าน เห็นกระดาษโน้ตบนโต๊ะกาแฟ
เหลียงเฉินไปแล้ว
หลินเสี่ยวถงรู้สึกทันทีว่ามีบางอย่างในใจหายไปเป็นชิ้น เธอยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่นที่คุ้นเคยและว่างเปล่า ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร
เธอเดินไปที่คอมพิวเตอร์อย่างใจลอย นั่งลงบนเก้าอี้ที่เหลียงเฉินเคยนั่งมากกว่าหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นบ้าง
จากนั้นเธอกอดขาทั้งสองข้างขดตัวบนเก้าอี้ นั่งเหม่อลอย แล้วสุดท้ายก็ผล็อยหลับไปอย่างเลือนราง
เหลียงเฉินเดินออกจากสถานีหงเฉียว
เป็นเวลาดึกแล้ว
ด้านนอกสถานีสว่างไสวด้วยแสงไฟ ผู้คนหลั่งไหลกันขวักไขว่
เขามองไปรอบๆ สายตามองผ่านฝูงชน เห็นคนคนหนึ่งที่เคยเห็นในรูป