เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ออกจากบ้านมา เหลียงเฉินรู้สึกเบาสบายขึ้นมากทั้งตัว
ข้างเท้าเขามีกระเป๋าเดินทางเล็กๆ เพิ่มมาอีกใบ ข้างในมีเสื้อผ้าหลายชุดกับของใช้ส่วนตัว
พ่อแม่ตกลงให้เขาไปอยู่บ้านหลินเสี่ยวถง “เล่นเกม” ต่อ แต่ก่อนจะได้เป็นนักแข่งอาชีพอย่างเป็นทางการ การเรียนก็ปล่อยวางไม่ได้
เดิมทีเหลียงฉิงยังอยากออกเงินซื้อคอมพิวเตอร์ให้เขา ยังไงให้เขาอยู่บ้านตัวเองก็สะดวกกว่ากันเยอะ
แต่เหลียงเฉินปฏิเสธ เพราะเขารู้ว่าตัวเองอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นานแล้ว
“ยังไงก็ต้องขอบคุณนาย”
เหลียงเฉินพูดกับหลินเสี่ยวถงอย่างจริงใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะเกมนั้นที่หลินเสี่ยวถงบังเอิญเข้าไปแล้วเปิดไพ่ตรงๆ เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะพูดเรื่องนี้ยังไง
แน่นอน เรื่องนี้จะราบรื่นขนาดนี้ไม่ได้เลยถ้าไม่ใช่เพราะสองวันที่เขาไม่อยู่ เหลียงฉิงคอยถามอ้อมค้อมไม่หยุด ช่วยทุบกำแพงในใจพ่อแม่ให้คลอนลงไปได้เยอะ
“ฉันก็พูดตามจริงเฉยๆ”