กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 472 บทประพันธ์ตงพัว
สองชั่วยามผ่านไปอย่างรวดเร็ว
คราวนี้ ผู้บำเพ็ญที่เข้าร่วมการแข่งขันอยู่ในม่านแสงต่างมีสีหน้าแย่ลงกว่าเดิมมาก
ตอนจบโจทย์ข้อแรก คนส่วนใหญ่ยังดูสง่าผ่าเผย มั่นใจเต็มเปี่ยม อย่างน้อยก็ยังคิดว่าผลงานของตัวเองพอจะสู้กับคนอื่นได้
แต่พอจบโจทย์ข้อที่สอง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปคนละเรื่อง
เพราะกลุ่มของจูเซียวสั่วทำได้โดดเด่นมากในโจทย์ข้อแรก จนทำลายความมั่นใจของพวกเขาไปหมด ระหว่างแต่งเพลง พวกเขาจึงเริ่มสงสัยในความสามารถของตัวเอง
แถมยังต้องทุ่มแรงกายแรงใจมหาศาลแต่งเพลงติดต่อกัน ผู้บำเพ็ญแต่ละคนเลยเหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงจนเกลี้ยง สีหน้าไร้ความรู้สึก ปากเผยอเล็กน้อย ดูเหมือนชาวบ้านที่หนีภัยความอดอยากมา
“เริ่มการแสดงได้”