กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 464 อัจฉริยะก็มีน้ำตา
ไป๋ซือเมิ่งเลื่อยขาคนไข้ขาดตรงต้นขาในไม่กี่ที แล้วใช้คาถาห้ามเลือด
“เรียบร้อย รักษาชีวิตเจ้าไว้ได้แล้ว”
คนไข้เหงื่อเย็นเต็มหน้า ฟันกระทบกันไม่หยุด เขาพูดด้วยเสียงสั่นว่า “ขอบคุณท่านผู้อาวุโส”
ไป๋ซือเมิ่งเช็ดเลือดบนหน้าแล้วยิ้มหวาน “ไม่เป็นไร! เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว!”
ไป๋เซิ่นชิงที่ดูอยู่ข้างสนามเห็นแบบนั้นก็ตาเบิกกว้าง ทั้งตกใจทั้งโกรธ
“นังหนูนี่ไปเรียนวิธีเลื่อยขามาจากไหน?! พวกเราเป็นตระกูลหลอมโอสถ ก็ต้องหาสาเหตุของโรคให้เจอก่อน แล้วค่อยหาทางใช้โอสถขับพิษสิ!”
จูจิ่งเยว่ปลอบว่า “แต่นางก็รักษาคนไข้คนนั้นได้แล้วนี่”