เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 395 บ้านเกิดที่ไร้ความทรงจำ
“เรื่องก็มีเท่านี้แหละ ข้าต้องไปซ่อนตัวก่อน ทำให้ขอบเขตพลังมั่นคงเสียหน่อย”
“ได้ เช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนเวลาป้าหยางแล้ว”
ป้าหยางส่งยันต์ส่งเสียงให้จูเซียวสั่วแผ่นหนึ่ง
“ถ้าอยากติดต่อข้า ก็ส่งยันต์ส่งเสียงมาได้เลย”
จูเซียวสั่วแปลกใจอยู่บ้าง
“ท่านกำลังจะขึ้นสู่แดนเซียนอยู่แล้ว ยังต้องใช้วิชาพื้นฐานอย่างยันต์ส่งเสียงติดต่อกันอีกหรือ? ไม่มีวิชาอะไรที่เชื่อมกับจิตของข้า พอข้านึกถึงท่าน ท่านก็รู้ได้ทันทีบ้างหรือ?”
“เจ้าหนูนี่ช่างกล้าคิดจริง ๆ วิชาแบบนั้นแทบจะทำให้ผู้ใช้ไม่ต่างจากผู้กำหนดกฎฟ้าดินแล้ว มันเกินกว่าที่คนในโลกนี้จะเข้าใจไปไกล ข้าเป็นแค่ผู้บำเพ็ญขอบเขตหวนต้นธาร ไม่ใช่มหาเซียนหรือบรรพจารย์แห่งเต๋า จะมีพลังถึงขั้นนั้นได้อย่างไร! บางทีหลังขึ้นสู่แดนเซียนแล้วกลับมาโลกนี้อีกครั้ง ข้ากับเจ้าอาจติดต่อกันแบบนั้นได้”