กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 290 ชาวประมงกลางสายน้ำ
“ข้าก็ไม่มีเหมือนกัน แต่ทำให้นึกถึงบทกวี ‘เหวินทงเทียนเยือนแคว้นซ่างเสวียน’ ของอริยปราชญ์แห่งอักษรขึ้นมา”
“อ้อ ไหนลองว่ามาสิ?”
“กระดูกขาวเกลื่อนกลางทุ่ง พันลี้ไร้เสียงไก่ขัน”
“ผู้คนร้อยชีวิตเหลือรอดเพียงหนึ่ง แค่คิดถึงก็ปวดใจแทบขาด”
จูเซียวสั่วพยักหน้า ภาพในบทกวี ‘เฮาหลี่สิง’ ของเว่ยอู่บทนี้ ตรงกับสิ่งที่เขาเห็นตอนออกไปแจกทานเมื่อไม่กี่วันก่อนจริง ๆ
คนอดตายเกลื่อนแผ่นดิน ชาวบ้านไม่มีทางอยู่รอด นี่ถือเป็นครั้งแรกที่จูเซียวสั่วได้เห็นกับตาว่า แคว้นเจ๋อเซียนที่คนอื่นบอกว่าเน่าไปถึงรากนั้น มีสภาพเป็นอย่างไรกันแน่