กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 111 ต้นฉบับลายมือฉบับนี้
ทางใต้ของเมืองบำเพ็ญเซียนมีบึงใหญ่แห่งหนึ่ง หมอกปกคลุมตลอดทั้งปีไม่เคยจาง
ในหมอกมีพิษร้าย มีแต่ผู้บำเพ็ญขอบเขตก้าวสู่อริยะเท่านั้นที่เข้าไปได้
กลางบึงมีตลิ่งดินอยู่แห่งหนึ่งที่โผล่พ้นน้ำ
ชายชราสองคนสวมหมวกงอบ กำลังนั่งตกปลาอยู่บนตลิ่ง
“ตาเฒ่ากุยอวิ๋น เจ้าเจอปัญหาอะไรเข้าหรือ?”
“เฮอะ ตาเฒ่าซ่างซ่าน เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าก็แค่นึกอยากตกปลาขึ้นมา จะมีปัญหาอะไรได้”
ชายชราที่ตกปลาอยู่ก็คือกุยอวิ๋นเฟิง อดีตเจ้าสำนักศึกษา กับซ่างซ่านหว่อจือ บรรพบุรุษตระกูลซ่างซ่าน ผู้บำเพ็ญรุ่นปู่ทวดของซ่างซ่านเหอจื่อ ประมุขตระกูลคนปัจจุบัน
“พอเลย หลายปีมานี้เจ้าไปบ่อนของเจ้า ข้าตกปลาของข้า เราสองคนชอบกันคนละอย่าง ต่างคนต่างอยู่มาตลอด ครั้งก่อนที่เจ้ามาหาข้าให้ตกปลาเป็นเพื่อน ก็เพราะเรื่องที่เฒ่าซาฝากเด็กไว้ให้ดูแลก่อนตาย”