กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 92 ไข้ขึ้นจนกลายเป็นชีพจรคราม
หม่าเป่าอิ๋งร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม ดูน่าสงสาร แต่กลับมองจูเซียวสั่วด้วยรอยยิ้ม
หยางซู่หรูถอนหายใจเบา ๆ
“ขนาดข้าเห็นยังอดสงสารไม่ได้เลย”
ใจจูเซียวสั่วกระตุกวูบ
แต่เขาก็ยังข่มความรู้สึกที่อยากพูดให้อ่อนลงเพื่อปลอบหม่าเป่าอิ๋งเอาไว้ แล้วพูดว่า
“ข้าจะไม่เอาเรื่องคุณธรรมมาตำหนิเจ้า ถ้าไม่เคยเจอความทุกข์อย่างคนอื่น ก็อย่าไปบอกให้เขาเป็นคนดี แต่เมื่อเจ้าเลือกทางนี้ ก็ควรคิดเผื่อไว้แล้วว่าเจ้าจะเสียโอกาสผูกมิตรกับคนอย่างข้า และถ้าวันหนึ่งคนอย่างข้ามีอำนาจขึ้นมา เจ้าก็ต้องลงเอยแบบนี้อยู่แล้ว”
จูเซียวสั่วลุกขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วพูดว่า
“ข้าเข้าใจที่เจ้าพูด เจ้าก็ควรเข้าใจที่ข้าพูดเหมือนกัน จริงไหม?”
ตอนนั้นเอง จูเซียวสั่วกับคนอื่น ๆ ก็ได้รับยันต์ส่งเสียงฉบับหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว