กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 232 คิดถึงบุรุษแล้ว
ฉืออู่ไม่อาจลดทิฐิไปหาคนถึงที่บ้านได้ จึงทำได้เพียงไปหาฉืออี้อันในวัง
ปลายยามซวีเป็นเวลาที่กงอี้อันเพิ่งทานอาหารค่ำเสร็จและกำลังอ่านฎีกา
ใครจะคาดคิดว่าฉืออู่จะถือสุราเข้ามาทางหน้าต่างบานใดก็ไม่ทราบได้
กงอี้อันเห็นสุราก็รีบโบกมือ “อย่าเลย ข้าตั้งครรภ์อีกแล้ว”
ฉืออู่: ..........
“เจ้ากับซูหวยว่างงานกันนักหรือ? วัน ๆ รู้จักแต่ทำเรื่องนั้น?”
กงอี้อันปิดฎีกา “เฮ้! เจ้าพูดจาอะไรกัน? เจ้าเองก็ชอบทำเรื่องนั้นไม่ใช่หรือ?”
ฉืออู่กล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ไม่ได้ทำมานานแล้ว คนหายไปแล้ว”