กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 217 ให้ข้าผู้นี้เหลือไว้บ้าง
เมื่อได้ยินคำนี้ฉืออู่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “กงอี้อันเอ๋ยกงอี้อัน ไม่นึกเลยใช่หรือไม่? ซ่อนเอาไว้ไม่ได้หรอก!”
กงอี้อันพ่นลมหายใจขุ่นออกจากอกอย่างลึกซึ้ง “ให้ข้าผู้นี้เหลือไว้บ้าง”
ฉืออู๋เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าแล้วตบไหล่นาง “ข้าก็แค่ต้องการของดี การเปลี่ยนให้เจ้าได้เป่ยเจียงไปนั้นยังไม่คุ้มค่าอีกหรือ?”
พูดจบก็ข้ามตัวกงอี้อันไปตบไหล่กงหลานอวี่ “ทำได้ดีมาก!”
จากนั้นก็โอบกงหลานอวี่ไว้พลางรอให้กงอี้อันเปิดคลังใต้ดิน
“เร็วเข้าสิ! ชะงักงันทำไม? หลบได้วันแรกก็หลบไม่ได้วันที่สิบห้าหรอกนะ เสี่ยวอัน”