ตอนที่ 203 ยังนับว่ามีน้ำใจอยู่บ้าง

ตอนที่ 203 ยังนับว่ามีน้ำใจอยู่บ้าง

ดวงตาที่ดูโตเกินไปเพราะความหิวโหยมาเป็นเวลานานจนเบ้าตาลึกโหลของติงอันคังนั้น เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

ท่าทางที่เผยจี้พยายามเลียนแบบความเกียจคร้านเล็กน้อยของฉืออู่กลับแข็งทื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉืออู่กล่าวซ้ำอีกครั้ง “สวมมันเอง แล้วไถนา”

ติงอันคังรู้สึกตาลายเล็กน้อย ในความเหม่อลอยคล้ายกับเห็นพี่สาวหมอที่เรียกตนเองว่า ‘เทพเซียน’ ผู้นี้กำลังยิ้มอย่างร้ายกาจ

ร้ายกาจยิ่งนัก

เขาใช้เวลาปรับตัวอยู่ครู่ใหญ่จึงค่อย ๆ ก้มตัวลงสวมเชือกที่เตรียมไว้ให้เขาตั้งแต่แรกเข้ากับร่างกายของตน

ฉืออู่ลุกขึ้นเดินเข้าไปปักหัวไถลงในดิน พร้อมกับฉวยโอกาสปักเข็มลงบนร่างของเขาหนึ่งเล่ม