กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 184 ไม่น้อย
ฉืออู่ทำเป็นมองไม่เห็นสีหน้าเหมือนคนกินขี้ของบรรพชนเร้นลับสวรรค์ “ข้าไปถึงก็พบทันที เรื่องนี้โทษข้าไม่ได้หรอก”
บรรพชนเร้นลับสวรรค์: ............
ฉืออู่มองดูท่าทาง ‘น่าสงสาร’ ของเขา แล้วเปิดสมุดที่เขาให้มา เขียนลงไปสองสามบรรทัด “หากจะแก้ไขก็ทำได้เพียงเท่านี้”
กล่าวจบก็เก็บตั๋วทองคำแล้วเอ่ยว่า “ลงไปเถิด”
บรรพชนเร้นลับสวรรค์: ..........
“เจ้า.........”
ฉืออู่ส่งสายตาปลอบประโลมให้เขา “อย่าได้เสียใจจนเกินไปเลย วรยุทธ์ของตระกูลเจ้าข้ายังไม่อยากฝึกด้วยซ้ำ ดูแล้วก็ดูไป ไม่ต้องกังวลจนเกินไปหรอก”
บรรพชนเร้นลับสวรรค์มองนางอย่างหมดแรง “ข้าต้องการผลประโยชน์บ้าง”
ฉืออู่มองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ลองว่ามาสิ”