ตอนที่ 167 เพียงเพราะองค์หญิงต้องตรากตรำ

ตอนที่ 167 เพียงเพราะองค์หญิงต้องตรากตรำ

ยามที่อิ่นซื่อหิ้วตัวอู๋หนีฉางกลับมา เขาก็ถือโอกาสรายงานสถานการณ์ทางบ้านของเด็กสองคนนั้นให้ทราบ

กล่าวว่าพวกเขาไม่ได้ฟังคำของเด็กสองคนนั้นเสียทั้งหมด หลังจากสืบสวนดูรอบหนึ่งแล้ว ก็อาศัยจังหวะที่ชายผู้นั้นกำลังทำงานอยู่ในนา หิ้วตัวเขาไปโยนทิ้งไว้ในร่องเขาข้าง ๆ อีกทั้งยังไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก พวกเขาจึงตามลงไปบดขยี้กระดูกขาของเขาจนแหลก

สิ่งที่อิ่นซื่อถนัดที่สุดคือการทำให้คนเป็นใบ้โดยไม่ทำลายลิ้น

เวลานี้ได้ให้เด็กสองคนนั้นกลับหมู่บ้านไปเรียกคนมาหามกลับไปแล้ว

ฉืออู่พยักหน้า “ทำได้ดีมาก”

สิ้นเสียงของฉืออู่ ก็ได้ยินคู่รักอาภัพคู่นั้นเริ่มพร่ำเพ้อรำพันความในใจต่อกันอีกครั้ง

“หนีฉาง! พวกมันทำอะไรเจ้าหรือไม่?!”