ตอนที่ 31 ราวกับโจรน้อย

ตอนที่ 31 ราวกับโจรน้อย

ฉืออู่สีหน้ามืดครึ้มทะยานกายลงมาจากหลังคาโดยตรง นางเมินเฉยต่อสายตาของเผยจี้แล้วเดินตามเฉินจิ้นเข้าห้องไป จากนั้นจึงหยิบเก้าอี้สองตัวเดินไปข้างกายเผยจี้

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาต่อเผยจี้และเฉินจิ้นว่า “นั่งเถิด”

เฉินจิ้นชะงักงันไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามอย่างแปลกประหลาดว่า “แม่นางผู้นี้คือ?”

วันนี้ฉืออู่ไม่ได้สวมหน้ากากหนังมนุษย์ เผยจี้มองเห็นสีหน้ามืดครึ้มของฉืออู่อย่างชัดเจน เขาจึงไม่ได้กล่าวสิ่งใดมากความ “ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าเอง”

เฉินจิ้นพยักหน้าแล้วนั่งลงเช่นกัน

ฉืออู่เงยหน้ามองเฉินจิ้น สายตานั้นราวกับเจือปนไปด้วยไอสังหารที่เลือนรางคล้ายมีคล้ายไม่มี มันแผ่ซ่านออกมาเป็นระยะอย่างไม่อาจควบคุม ใบหน้านั้นเปลี่ยนไปจากยามปกติโดยสิ้นเชิง ความหนาวเย็นบาดลึกทำให้ผู้คนไม่กล้าลบหลู่แม้เพียงเสี้ยว