ตอนที่ 26 ร้านค้านี้เป็นของข้าสินะ

ตอนที่ 26 ร้านค้านี้เป็นของข้าสินะ?

ยามจื่อหนึ่งเค่อ ฉืออู่ปรากฏตัวที่ระเบียงเรือนหลักของเรือนม่อฮวาอย่างตรงเวลา นางสลับให้อิ่นซื่อไปเฝ้าอยู่บนต้นไม้

ทว่ายามองครักษ์ลับเฝ้าเรือนนั้นห้ามส่งเสียงพูดคุย ทั้งยังต้องคอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวรอบข้างอย่างละเอียด ฉืออู่รู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก

นางทำได้เพียงนั่งฟังเป่ยจี้อาบน้ำ ขึ้นจากน้ำ เช็ดตัว บิดผมที่ระเบียงอย่างเบื่อหน่าย จากนั้นเขายังนั่งลงบนตั่งเล็กเพื่อจิบชา ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนแท่นบรรทมในท้ายที่สุด

ฉืออู่รู้สึกว่าร่างกายของเป่ยจี้นั้นงดงามยิ่งนัก งดงามกว่าภาพวาดในตำราเหล่านั้นเสียอีก

ทว่าดูท่าเรื่องนั้นคงไม่ใช่เรื่องที่น่าอภิรมย์เท่าใดนัก มิเช่นนั้นเหตุใดผู้คนในตำราเหล่านั้นจึงแสดงสีหน้าเจ็บปวดเช่นนั้นเล่า?

ฉืออู่รู้สึกว่าเรื่องราวในโลกหล้านี้ช่างยากจะเข้าใจเสียจริง

นางประสานมือไว้หลังศีรษะ พิงเสาระเบียงอย่างเกียจคร้าน ดูท่าทางสุขสบายไม่น้อย