ตอนที่ 359 พระเอกนิยายทำได้ แล้วนายทำได้ไหม

ตอนที่ 359 พระเอกนิยายทำได้ แล้วนายทำได้ไหม?

“เรื่องนั้นคงไม่ได้หรอก”

เฉินอวี่ยิ้มยิงฟันพลางหัวเราะเบา ๆ

“ฉันรู้จักกับพี่สะใภ้ของพวกนายตั้งแต่สมัยมัธยมปลายปีสามแล้ว ส่วนเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกันหลังจากนั้น… ฉันว่าพวกนายคงไม่ค่อยอยากฟังนักหรอก”

พอเห็นเจ้าหนูคนนี้ทำหน้าเคลิบเคลิ้มเปี่ยมรัก เหลยชิวก็กลืนคำพูดทั้งหมดที่จ่ออยู่ริมฝีปากกลับลงไปอย่างคล่องแคล่ว

จะให้เข้าไปขออาหารหมากินเองเลยหรือไง?

เรื่องนั้นไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

เรื่องคุยในวัยหนุ่มสาวก็แบบนี้ ไม่มีทางหยุดอยู่แค่เรื่องเดียวได้ตลอดหรอก

พอเปลี่ยนหัวข้อสนทนาที ก็คุยกันสัพเพเหระไปเรื่อย แม้แต่หมาที่เดินผ่านยังต้องโดนนินทาสักสองคำ

เมื่อยามค่ำคืนเริ่มโรยตัวลง เด็กหนุ่มทั้งสี่คนก็เดินย่ำสายลมพลางหัวเราะหยอกล้อกันมุ่งหน้ากลับสู่มหาวิทยาลัย