ตอนที่ 131 ล่องเรือในทะเลสาบ ถ้าเรือคว่ำ พวกเราก็เป็นลูกหมาตกน้ำไปด้วยกัน

ตอนที่ 131 ล่องเรือในทะเลสาบ ถ้าเรือคว่ำ พวกเราก็เป็นลูกหมาตกน้ำไปด้วยกัน

จ่ายเงินแล้วไปรับยา

จนกระทั่งเดินพ้นประตูใหญ่ของโรงพยาบาล หวังรุ่ยตงก็ยังคงมีท่าทางร้อนรนกระวนกระวาย

หลังจากขึ้นรถตามเฉินอวี่ หวังรุ่ยตงถึงค่อยผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย แล้วถอดหน้ากากอนามัยบนใบหน้าออก

เฉินอวี่ใส่ใจมาก เพื่อไม่ให้สหายรักต้องเคอะเขินเกินไป จึงเปิดโทรทัศน์จอแอลซีดีที่ใช้กั้นระหว่างเบาะหน้ากับเบาะหลัง

พอเปิดรายการวาไรตี้ขึ้นมาดูสุ่ม ๆ เขาก็หยิบยาในมือหวังรุ่ยตงมาดูแวบหนึ่ง

ส่วนใหญ่ล้วนเป็นยาบำรุงไต

“จะไม่เล่าหน่อยเหรอ เป็นยังไงบ้าง”

สีหน้าของหวังรุ่ยตงเปลี่ยนไปหลากหลายอารมณ์อยู่นานหลายวินาที สุดท้ายก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

“เหล่าเฉิน นายไม่รู้หรอกว่าช่วงเวลา 28 นาทีกับอีก 7 วินาทีที่ถูกตรวจอยู่บนเตียงคนไข้ ฉันต้องผ่านมันมาอย่างยากลำบากแค่ไหน”