ตอนที่ 23 ผู้หญิงสองคนล่ะ ลืมไปเลย

ตอนที่ 23 ผู้หญิงสองคนล่ะ ลืมไปเลย

เพราะกลัวผู้หญิงที่ดูอายุอานามพอจะเป็นแม่ตัวเองได้คนนั้นจะตามมา เฉินอวี่จึงวิ่งพรวดพราวดิ่งออกจากบาร์มาทันที

สูดอากาศของเมืองใหญ่ที่ไม่ได้บริสุทธิ์สดชื่นเท่าใดนัก รับรู้ถึงแสงสว่างภายนอกที่ทำให้สบายตาขึ้น เฉินอวี่สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าแก้วหูยังไม่ฟื้นตัวกลับมาเต็มที่ มีเสียงอื้ออึงดังสะท้อนอยู่อย่างต่อเนื่อง

ยืนอยู่ข้างนอกอยู่นานสองนาน รอจนดนตรีอึกทึกในหัวค่อย ๆ สลายหายไป ร่างกายกลับคืนสู่สภาวะสบายเนื้อสบายตัวอีกครั้ง เฉินอวี่หันมองบาร์ด้านหลังแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองถนนหนทางที่การจราจรคับคั่ง

เขาไม่อยากกลับเข้าไปข้างในสักเท่าไรแล้ว

คิดแล้วเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาหวังรุ่ยตง

[พวกนายเล่นกันไปเถอะ ฉันไม่ค่อยชินกับบรรยากาศที่นี่ เลยขอตัวกลับก่อน]