ตอนที่ 7 พึ่งบารมีแม่ย่นทางอ้อมไปหลายสิบปี

ตอนที่ 7 พึ่งบารมีแม่ย่นทางอ้อมไปหลายสิบปี

“…”

เฉินอวี่นิ่งเงียบไป

เจ้าหนูคนนี้ถูกพ่อแม่พาไปเลี้ยงดูอยู่ข้างกาย ดูท่าแล้วก็ไม่ได้สั่งสอนให้เป็นผู้เป็นคนเท่าไหร่เลยนี่นา

ชานมหวานเกินไป เฉินอวี่ดื่มไม่ชิน จึงทำได้เพียงกินไอศกรีมแกล้มผลไม้

นั่งไป 20 กว่านาที ของมีอยู่แค่นั้นกลับต้องจ่ายถึง 150 ต้าหยาง เฉินอวี่สัมผัสได้ถึงความแพงของเมืองใหญ่ขึ้นมาอีกครั้ง

ภายในใจรู้สึกยินดีขึ้นมาอีกครั้งที่ตนเองสามารถพึ่งพาแม่มาเปลี่ยนชีวิต ช่วยย่นเวลาทางอ้อมไปได้หลายสิบปีโดยตรง

วันแรกของการเปิดภาคเรียน

ความรู้สึกของเฉินอวี่ถือว่าไม่เลวทีเดียว

เมื่อมีหวังรุ่ยตงอยู่ด้วย ไม่นานเขาก็คุ้นเคยกับรั้วมหาวิทยาลัยหมิงหลี่ รวมถึงระเบียบข้อกำหนดเวลาต่าง ๆ ของนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สาม