เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265 อภิปรายกรณีผู้ป่วย
บทที่ 265 อภิปรายกรณีผู้ป่วย
"หึหึ คนหนุ่มสาวคุยกันก็น่าจะสะดวกกว่าแหละครับ" หลินเจี้ยโม่หัวเราะแห้งๆ เขาคิดว่าฟางเสียนพูดโดยไม่ได้ตั้งใจ และไม่ได้มีความคิดที่จะประชดประชันตนแต่อย่างใด
แต่การที่สามารถทำให้คนระดับเทพอย่างวังหยางและหยางโล่วกวนยอมลดละพยศลงได้นั้น หลินเจี้ยโม่ก็อดไม่ได้ที่จะนับถือความสามารถของฟางเสียน
เพราะถ้าถามใจตัวเองดู เขาเองก็คงทำไม่ได้เหมือนกัน
นิสัยของทั้งสองคนนั้น ต่างคนต่างก็เย่อหยิ่งจองหอง ยิ่งถ้าบอกว่าไม่มีความสามารถแล้วยังทำตัวหยิ่งผยอง ก็คงเป็นเรื่องของการหลอกตัวเอง แต่ที่น่าแปลกคือ ทั้งสองคนนี้กลับมีความสามารถกันจริงๆ
วังหยางในฐานะแพทย์ชำนาญการแผนกศัลยกรรมทรวงอก เป็นนักวิจัยเชิงทฤษฎีที่มีชื่อเสียง ด้านทฤษฎีแล้ว ถ้าให้เขาเป็นที่สอง ก็คงไม่มีใครในโรงพยาบาลในเครือเซียงหนานกล้าขึ้นเป็นที่หนึ่ง ถึงอย่างไรทฤษฎีกับการปฏิบัติจริงนั้นแตกต่างกัน หากในหัวไม่มีของดีอยู่บ้าง จะเอาแนวคิดที่ไหนมาใช้ในการขัดเกลาทฤษฎีได้?
โชคดีที่คนเราไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แม้การปฏิบัติจริงของวังหยางจะด้อยกว่าไปสักหน่อย แต่ก็ไม่ถือเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย คนเราเพียงแค่มีจุดเด่นที่พิเศษสักอย่าง ก็สามารถทำให้ผู้อื่นจดจำได้อย่างแม่นยำแล้ว