เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 248 จากตะลอนป่าสู่การล่ามังกรใหญ่
"พวกคุณมาจากต่างถิ่นเพื่อมาเที่ยวที่จางซื่อสินะ? ทำไมถึงถ่อมาไกลถึงฉือเซี่ยนบ้านเราได้ล่ะ?" ที่โรงพยาบาลประชาชนฉือเซี่ยน ในแผนกฉุกเฉิน อู๋ไห่หมิง แพทย์เวรประจำแผนกฉุกเฉินเอ่ยถามด้วยภาษาจีนกลาง หลังจากทั้งสี่คนตรวจเอกซเรย์เสร็จและเดินกลับเข้ามาในห้องตรวจของแผนกศัลยกรรมฉุกเฉิน
"ใช่ครับ พวกเรามาจากหมัวตูเพื่อมาท่องเที่ยว ได้ยินชื่อเสียงความงามของทิวทัศน์จางซื่อมานานแล้ว น่าเสียดายที่ครั้งนี้มาค่อนข้างช้าเลยอดเห็นเหมยขาบ แต่ความงดงามของเขาเทียนเหมินก็คุ้มค่าที่ได้มาเยือนจริงๆ ครับ"
"เดิมทีพวกเราวางแผนจะขับรถเที่ยวจากจางซื่อไปเถาหยวนที่อยู่ใกล้ๆ กัน แต่ระหว่างทางดันเกิดอุบัติเหตุชนกันขึ้นมา ก็เลยต้องแวะมาโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดนี่แหละครับ"
ผู้ป่วยและญาติเป็นชายสองหญิงสอง อายุอานามราวสี่สิบถึงห้าสิบปี คนที่พูดอยู่คือผู้ป่วยที่นั่งอยู่บนรถเข็น
ขณะที่พูดเขายังคอยส่งสายตาให้กับชายวัยกลางคนผมหงอกขาวข้างๆ เป็นเชิงบอกให้ลองดูฟิล์มเอกซเรย์ เพื่อยืนยันว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
ในจังหวะนั้น อู๋ไห่หมิงเพิ่งเรียกดูฟิล์มเอกซเรย์พอดี: "อาการยังถือว่าโอเคครับ เคราะห์ดีที่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้ แต่ที่กระดูกหน้าแข้งยังมีรอยหักอยู่ ปัญหาไม่ได้ใหญ่โตอะไรครับ"
"เดี๋ยวพวกคุณไปทำจัดกระดูกเข้าที่ด้วยมือที่แผนกศัลยกรรมกระดูกของโรงพยาบาลเรา แล้วค่อยเข้าเฝือกก่อนกลับได้เลยครับ"
"คุณหมอฟางของโรงพยาบาลเรา ฝีมือด้านแผนกศัลยกรรมกระดูกนับว่ายอดเยี่ยมมาก"