เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 241 การยอมรับ!
บทที่ 241 การยอมรับ!
ท่าทีของศาสตราจารย์โจวเฉิงดูอ่อนโยนและสงบนิ่ง
ทว่าสีหน้าที่ดูหนักอึ้งของฟางอวิ๋นในตอนนี้กลับลุ่มลึกราวกับตัวอักษร แววตาของเขาเผยให้เห็นถึงความคิดที่กลั่นกรองมาเป็นอย่างดี
"พี่เฉิง ผมมีเรื่องหนึ่งไม่แน่ใจว่าควรพูดออกมาดีไหม" ฟางอวิ๋นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเลือกสรรนามที่ค่อนข้างเป็นกันเอง
โจวเฉิงสวมเสื้อไหมพรม ลมร้อนภายในรถพัดปะทะใบหน้า การแต่งกายที่เรียบง่ายเพียงแค่เสื้อไหมพรมกับกางเกงยีนส์ก็ไม่อาจปิดบังความสง่างามของศาสตราจารย์โจวเฉิงได้ เขามิได้ดูน่าเบื่อและเคร่งครัดเหมือนนักวิชาการทั่วไป ทั้งยังไม่ได้ 'ล่องลอย' เหมือนหยางอี้เฟิง "มีอะไรก็ว่ามา มีธุระอะไรก็พูดไป"
"ตอนนี้พี่เองก็กลายเป็นศาสตราจารย์ฟางผู้โด่งดังแล้ว หากแต่งตัวเต็มยศเดินเข้าไปในโรงพยาบาลสอนแห่งไหน ใครบ้างจะไม่ปฏิบัติกับพี่อย่างนอบน้อม?"
"พี่เฉิง นโยบายของสมาคมการแพทย์ในปัจจุบัน แท้จริงแล้วในหลายๆ พื้นที่มันเริ่มผิดเพี้ยนไปแล้ว"
"จุดประสงค์แรกเริ่มของพี่ที่ก่อตั้งสมาคมการแพทย์ขึ้นมา ก็เพื่อขุดหาอัญมณีที่ยังไม่ได้เจียระไน ปรับเปลี่ยนตำแหน่งให้เหมาะสม เพื่อให้คนที่มีความสามารถได้ลืมตาอ้าปาก มีโอกาสได้ก้าวข้ามบันไดสู่สวรรค์ ซึ่งสำหรับตอนนั้นถือเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้ว"
"แต่นโยบายแบบนี้ไม่ควรยั่งยืน หากเป็นเช่นนั้นต่อไป โรงพยาบาลระดับเมืองและโรงพยาบาลระดับล่างส่วนใหญ่ในตอนนี้ ก็คงเป็นได้แค่ทางผ่าน เพราะการไหลเวียนของบุคลากรสูงมาก"