เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 215 เงียบเหงาไร้ผู้คนกับการเกษียณล่วงหน้า (ขอแรงสนับสนุน)
บทที่ 215 เงียบเหงาไร้ผู้คนกับการเกษียณล่วงหน้า (ขอแรงสนับสนุน)
"พี่เยี่ยนครับ แผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลเรา วันหยุดสุดสัปดาห์คนเยอะกว่าวันธรรมดาหรือเปล่าครับ"
วันที่ 3 มกราคม วันสุดท้ายของวันหยุดเทศกาลปีใหม่
ทว่าแม้จะเป็นวันหยุด แต่จำนวนผู้คนในโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยเซียงหนานกลับไม่ได้น้อยเลย หรือหากมองในมุมหนึ่ง ผู้ป่วยที่มารับการตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอกกลับยิ่งมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว หรือไม่ก็คนหนุ่มสาวที่พาคนชรามาตรวจที่แผนกผู้ป่วยนอก
เพียงแต่เวลานี้ ฟางเสียนกลับกำลังว่างงานไม่มีอะไรทำอยู่ตรงหน้าประตูห้องตรวจผู้ป่วยนอก จึงหาเรื่องคุยกับพยาบาลที่รับผิดชอบการคัดกรองและจัดคิวอยู่ข้างโต๊ะคัดกรอง
พยาบาลคัดกรองเขียนหมายเลขคิวของผู้ป่วยที่ลงทะเบียนตรวจของห้องตรวจข้างๆ ไปพลางพูดว่า "เดินไปห้องตรวจ 213 นะคะ คุณได้คิวที่สิบเจ็ด คนก่อนหน้าคุณคือคิวที่สิบหก อย่าแซงคิวนะคะ"
หลิวจื้อเยี่ยนพูดจบก็หันมามองฟางเสียน "ใช่แล้วค่ะหมอฟาง นี่คุณไม่เคยตามอาจารย์มาออกตรวจผู้ป่วยนอกเลยเหรอคะ"
หลิวจื้อเยี่ยนอายุสามสิบกว่าปี แต่แต่งตัวค่อนข้างประณีต น้ำเสียงที่เอ่ยถามก็เป็นกันเองอย่างยิ่ง