เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 การอภิปรายทางวิชาการอย่างจริงจัง (ขอแรงสนับสนุน)
บทที่ 209 การอภิปรายทางวิชาการอย่างจริงจัง (ขอแรงสนับสนุน)
"ขอโทษด้วยนะหมอเหลียง ฉันกับเรื่องเครื่องบินขึ้นบินลงจอดเนี่ย มันสุดจะทนจริง ๆ!~" ขณะที่เครื่องบินกำลังร่อนลง สวีเฟิ่งเหนียนก็ไม่อาจตอบคำถามได้อีก จึงจำต้องกลับไปอยู่ในท่าเดิมก่อนหน้านี้
ทั้งที่พูดยังไม่ทันจบดี ความรู้สึกวิงเวียนคลื่นไส้จากการเดินทางก็ตีตื้นขึ้นมา จนต้องรีบหุบปากลงทันควัน
ฟางเสียนรีบเปิดปากถุงขยะออก ในใจก็จดจำเรื่องที่ศาสตราจารย์สวีเฟิ่งเหนียนเมาเครื่องบินเอาไว้อย่างแม่นยำ หากภายภาคหน้ามีเหตุจำเป็นต้องเชิญศาสตราจารย์สวีเฟิ่งเหนียนไปร่วมการประชุมวิชาการใด ๆ จะต้องจำไว้ให้ขึ้นใจว่า ต้องซื้อตั๋วรถไฟความเร็วสูงให้เขา
ตอนออกจากสนามบินซวงหลิวเมืองหรง ฟางเสียนกับศาสตราจารย์สวีเฟิ่งเหนียนต่างก็เลือกเดินลงบันไดธรรมดา
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป อาการไม่สบายตัวของศาสตราจารย์สวีเฟิ่งเหนียนจึงค่อยทุเลาลงเล็กน้อย
"ดีขึ้นบ้างแล้วเสี่ยวฟาง พวกเราไปออกทางออก 6 ของอาคาร T1 พอออกไปแล้วก็ขึ้นรถกลับได้เลย" สวีเฟิ่งเหนียนอธิบายให้ฟางเสียนฟัง
"อากาศที่เมืองหรงดูเหมือนจะหนาวกว่าที่ซาซื่ออยู่บ้างนะครับ? ศาสตราจารย์สวี คุณใส่เสื้อผ้าไม่ค่อยหนาเท่าไหร่เลย" ฟางเสียนเอ่ยถามเช่นนั้น
"ฉันแค่เมาอัตราเร่ง ไม่ได้แก่จนทำอะไรไม่ไหวสักหน่อย" สวีเฟิ่งเหนียนพูดอย่างหงุดหงิดระคนไม่สบอารมณ์ แสดงออกชัดเจนว่าไม่ยอมรับความแก่เลยแม้แต่น้อย