เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204 การกอบกู้และความสิ้นหวัง
บทที่ 204 การกอบกู้และความสิ้นหวัง
เวลาเจ็ดโมงเช้า ฟางเสียนแต่งกายค่อนข้างเป็นทางการ เขาสวมเสื้อเชิ้ตลายสก็อตกับกางเกงสแล็ก และยังผูกเนกไทอีกหนึ่งเส้น
หลังจากส่องกระจกพิจารณาดูอยู่ครึ่งนาที ฟางเสียนก็ปลดเนกไทออกอีกครั้ง
ถึงแม้จะเป็นการรายงานทางวิชาการ แต่ก็ไม่ใช่การเจรจาทางธุรกิจ ขอแค่เรียบง่ายสุภาพและให้เกียรติผู้อื่นก็พอ ไม่จำเป็นต้องแต่งองค์ทรงเครื่องจนเกินงาม
"รองเท้าหนังแม่ขัดให้อีกรอบแล้วนะ ลูกมาลองใส่ดูซิว่าพอดีเท้าไหม" เฉินฮุ่ยเองก็ตื่นแต่เช้าเช่นกันและกำลังช่วยฟางเสียนจัดแจงข้าวของ
"แม่ครับ แม่นอนต่ออีกสักหน่อยก็ได้ ผมอายุยี่สิบเจ็ดแล้วนะ เรื่องพวกนี้ผมจัดการเองได้ครับ" ฟางเสียนหันไปพูด
"รำคาญว่าแม่ขี้บ่นเหรอไง หรือว่าช่วยอะไรแกไม่ได้มากกันล่ะ" เฉินฮุ่ยเดินเข้ามาแล้ววางรองเท้าลงบนพื้น
ฟางเสียนสวมเท้าเข้าไป พลางยืดคอขึ้นต่อไป "ผมจะไปหมายความว่าอย่างนั้นได้ยังไงล่ะครับ แม่ก็อย่าคิดมากไปสิครับ"
ฟางเสียนรู้ดีว่า ตอนนี้แม่ของเขาอยู่ในช่วงวัยทอง การเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนทำให้สภาพอารมณ์ของเธอค่อนข้างอ่อนไหวง่าย