เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 นักวิชาการผู้บริสุทธิ์ (ขอรับการสนับสนุน)
บทที่ 172 นักวิชาการผู้บริสุทธิ์ (ขอรับการสนับสนุน)
คำพูดของสวีเฟิ่งเหนียนทำให้ทุกคนในห้องผ่าตัดต่างหันไปมองทางทิศที่ฟางเสียนยืนอยู่
แม้กระทั่งหมอดมยาก็ยังเขย่งปลายเท้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น กวาดสายตามองความเปลี่ยนแปลงในลานผ่าตัด แววตาล้ำลึกและดูครุ่นคิดขึ้นมา...
เมื่อฟางเสียนเห็นสายตาอย่างน้อยเจ็ดแปดคู่จ้องตรงมาที่ตนเอง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
แต่เรื่องที่ไม่ได้ทำ ฟางเสียนย่อมไม่มีทางยอมรับ "ศาสตราจารย์สวี นี่ปรักปรำกันแล้วครับ ผมจะกล้าดูเป็นเรื่องตลกได้ยังไง แต่เป็นเรื่องจริงเลยครับ ก่อนหน้านี้ผมทำไม่เป็นมาตลอด"
"แล้วทำไมตอนนี้นายถึงทำเป็นขึ้นมาได้ล่ะ" สวีเฟิ่งเหนียนไม่มีทางเชื่อเรื่องไร้สาระของฟางเสียน
เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าฟางเสียนจงใจดูเขาเป็นตัวตลกชัดๆ
ฟางเสียนจึงถามกลับ "แล้วมันเป็นเพราะอะไรกันล่ะครับ ศาสตราจารย์สวี"
"ก็ไม่มีใครสอนผมนี่ครับว่าต้องทำยังไง ผมก็เลยได้แต่ค่อยๆ คลำทาง ค่อยๆ ขบคิดทำความเข้าใจไปเอง!"