เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 อีกไม่นานก็มีได้แล้ว (ขอรับการสนับสนุน)
บทที่ 166 อีกไม่นานก็มีได้แล้ว (ขอรับการสนับสนุน)
"คุณคือ...?" ขณะที่ฟางเสียนยังคงทอดถอนใจและจัดระเบียบความคิดของตัวเองอยู่นั้น เสียงเคาะประตูดังระรัวก็ดังขึ้นที่หน้าห้องพักของกลุ่มกรีดแผล ฟางเสียนนึกว่าโจวจวินจื่อลืมรหัสผ่านหรือไม่ก็รุ่นพี่เจี่ยงยวี่หังเกิดนิสัยเปลี่ยนกะทันหัน ถึงได้เคาะเอาๆ เคาะไม่ยอมหยุดแบบนี้
ทว่าพอฟางเสียนผลักประตูออกไป กลับเห็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า
คนผู้นี้ดูมีอายุพอสมควร คงไม่ใช่พวกด็อกเตอร์ระดับ MVP ในสายศัลยกรรมอย่างทังชังรุ่ย และไม่น่าจะใช่นักศึกษาแลกเปลี่ยนที่มาจากโรงพยาบาลหัวซานอย่างหลี่จื้อจางหรือหยวนซั่ว
"นายคือฟางเสียนใช่ไหม?" น้ำเสียงของผู้มาเยือนทุ้มอู้อี้อย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงเดิมเป็นเช่นนี้แต่แรก หรือจงใจกดเสียงต่ำไว้ในเวลานี้กันแน่
"ครับอาจารย์ ผมชื่อฟางเสียน อาจารย์มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?" เสื้อผ้าที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่เหมือนกับของตน คงไม่ใช่แพทย์ฝึกงาน
"ไม่ใช่ฉันมีธุระกับนาย แต่นายจงใจหาเรื่องจะก่อกวนฉันต่างหากเล่า?!"
"เฮอะ ใครเป็นคนสั่งสอนนายมากันแน่หืม?"
"นายอยากทำอะไรก็ทำได้ตามใจชอบงั้นสิ? นายอยากจะรื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมา คนอื่นก็ต้องมาอธิบายให้นายฟังงั้นสิ? นายอาศัยสิทธิ์อะไร?" คนผู้นี้พออ้าปากก็พ่นออกมา เสียงที่เคยทุ้มต่ำพลันระเบิดออกเป็นการซักไซ้อย่างมีอารมณ์