เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89 ว่าที่อาจารย์เริ่มนั่งไม่ติด (ขอยอดสนับสนุน)
บทที่ 89 ว่าที่อาจารย์เริ่มนั่งไม่ติด (ขอยอดสนับสนุน)
"รุ่นน้องฟาง นายคงเข้าใจความหมายของฉันผิดไปแล้วล่ะ" ต่งเหยารับมือไม่ไหวจริงๆ ฟางเสียนคนนี้มีกระบวนการคิดแบบไหนกันแน่ เพิ่งคุยกันแค่ไม่กี่ประโยค จำเป็นต้องตัดบทจนคุยต่อไม่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ
ต่อให้ฉันจะอายุมากกว่า แล้วก็ไม่ได้สวยขนาดนั้น แต่มันน่ารังเกียจสำหรับนายขนาดนี้เลยเหรอ
"ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ดีแล้วครับ ขอโทษด้วยนะครับรุ่นพี่ต่ง"
"วันนี้เหนื่อยมากแล้ว ผมจะพักผ่อน พรุ่งนี้ก็นัดเพื่อนไว้แล้วด้วยครับ"
ต่งเหยาเห็นข้อความที่ส่งมาตรงเผงยิ่งกว่าเดิมของฟางเสียนก็โยนมือถือทิ้งทันที ต่อให้ชั้นเชิงจะสูงแค่ไหน เธอก็ยังรู้สึกว่าฟางเสียนคนนี้หัวแข็งไม่ยอมลงให้ใคร ไม่เปิดช่องให้เธอแทรกตัวเข้าไปได้เลยแม้แต่น้อย
ไม่แม้แต่จะให้โอกาสเธอได้แสดงฝีมือ
...
เช้าวันที่ 5 กรกฎาคม