กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
⬢⬢⬢
ตอนที่ 233 เรื่องเพ้อฝันกลางวัน
สุ้มเสียงที่ไพเราะเสนาะหูราวกับน้ำพุใส ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาเล็กน้อยของเจ้าหยุนจินดังขึ้นอย่างช้า ๆ “ในหมู่บ้านของพวกเจ้า ย่อมต้องมีตัวตนที่สามารถตัดสินใจและเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจอยู่กระมัง!”
หลินเสี่ยวอวี๋ที่ในขณะนี้ยังคงขี่อยู่บนหลังหมูอ้วนตัวใหญ่นั้น เพียงรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันทรงพลังและไม่อาจต้านทานได้พุ่งเข้าใส่ใบหน้า
นางอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เมื่อสายตาปะทะเข้ากับเจ้าหยุนจิน ยิ่งถูกแรงกดดันอันสูงส่งและน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างของเขาทำให้ตื่นตะลึง