กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
⬢⬢⬢
ตอนที่ 120 ชายไร้หน้า
“ข้าไม่ได้ล้อเล่น อีกอย่างข้าก็อยากใช้กำลังเพียงน้อยนิดของข้าเพื่อช่วยเหลือเจ้า”
หยุนจือจือรู้สึกอบอุ่นในใจ นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลงในที่สุด
ดังนั้นตลอดทั้งยามบ่าย หยุนจือจือจึงเก็บตัวอยู่ในห้องหนังสือของจวนหลวงเพื่อวาดภาพอย่างจดจ่อ
ทุกครั้งที่นางวาดภาพร่างง่าย ๆ เสร็จสิ้น นางจะอธิบายลักษณะภายนอกและจุดเด่นของตุ๊กตาแต่ละชนิดให้จ้าวหยุนจินฟังอย่างใจเย็น
ในเวลานี้ เมื่อจ้าวหยุนจินได้เห็นภาพร่างที่ดูเรียบง่ายและหยาบโลนเช่นนั้น เขาจึงเข้าใจว่าเหตุใดนางถึงยืนกรานที่จะรับสมัครจิตรกรฝีมือฉกาจ
หากไร้ซึ่งความสามารถเช่นนั้น การจะถ่ายทอดแก่นแท้ของภาพวาดสไตล์มินิมอลที่นางวาดออกมาให้แม่นยำนั้นย่อมเป็นเรื่องยากยิ่ง