กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Futian
ตอนที่ 37 โพสต์นี้เป็นหลักฐาน!
พอคิดได้แบบนี้ ความอัดอั้นตันใจก้อนสุดท้ายในอกของหม่าจื่อเหลียงก็พลันสลายหายไปจนหมด
เขาพรูลมหายใจยาว รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกลับมาสดใสปลอดโปร่งอีกครั้ง
ใช่แล้ว ตัวเขาจะไปถือสากับไอ้ขยะที่ยังไงก็ต้องโดนคัดทิ้งทำไมกัน
มีแต่จะทำให้ตัวเองเสียระดับเปล่าๆ
เขาจัดเนกไทเป็นครั้งสุดท้าย ยิ้มให้กระจกด้วยรอยยิ้มแบบชนชั้นนำที่คิดว่าไร้ที่ติ แล้วค่อยก้าวขาอย่างมั่นใจเดินออกจากห้องน้ำ
แต่พอเท้าหน้าเพิ่งก้าวพ้นประตูออกมา—
“พรืด!”
เสียงหลุดขำใสๆ ที่กลั้นไม่อยู่ดังเสียดแทงทะลุแก้วหูเขาราวกับลูกศร
เขาหันขวับตามเสียงไปทันที ก็เห็นหยางหว่านฉิงกำลังเอามือปิดปาก หัวเราะจนตัวโยกอยู่ข้างโต๊ะทำงานที่ห่างออกไปไม่ไกล