กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 137 คนคนนี้มีอาการทางจิต
เสียงกระแทกประตู เสียงวิงวอน เสียงก่นด่า เสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงร่ำไห้ เสียงกรีดร้องโหยหวน... ประสานรวมกันเป็นบทเพลงซิมโฟนีอันน่าสะพรึงกลัว ดังก้องสะท้อนอยู่ในหัวใจของคนในห้องทุกวินาที
“นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน ฐานที่มั่นปลอดภัยมากไม่ใช่เหรอ ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงมีซอมบี้โผล่มาเยอะขนาดนี้”
เจ้าหน้าที่หญิงคนนั้นใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดไปนานแล้ว ขาทั้งสองข้างสั่นเทาไม่หยุด
“ในฐานที่มั่นมีไอ้โรคจิตโผล่มาคนหนึ่ง ไม่รู้ทำไม มันใช้เศษเหล็กเปื้อนโลหิตซอมบี้กรีดคนไปหลายคน แค่ชั่วพริบตาเดียว ในฐานที่มั่นก็เลยมีซอมบี้เพิ่มขึ้นมาเพียบ”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งแปะลงบนพื้น ใบหน้าแดงก่ำไปหมด กลิ่นอายการหายใจยังคงหอบกระชั้นปั่นป่วน