กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 21 หอมจริง ๆ
เพิ่งกลับมาถึงห้อง 303 หลีซูก็ได้ยินเสียงสะอื้นอย่างน่าสงสาร พร้อมเสียงด่าทอหยาบคายดังต่อเนื่อง
“ร้องไห้อะไรกัน ฉันก็แค่พูดเธอสองคำ เธอทำหน้าตาน่าสงสารแบบนี้ คิดจะให้คนอื่นสงสารเธอแล้วกล่าวโทษฉันหรือไง”
“ทำหน้าบึ้งตึงทั้งวัน แล้วยังแกล้งทำเป็นห่วงใยฉัน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ในใจเธอคงอยากให้ฉันตายเร็ว ๆ เสียมากกว่า”
“ตัวกาลกิณี ถ้าไม่ใช่เพราะช่วยเธอ ลูกชายฉันคงไม่ตาย ทำไมเธอยังมีชีวิตอยู่ดี ทำไมไม่ไปตายเสีย”
หลีซูไม่สนใจเรื่องครอบครัวของป้าหลิว จึงทำเป็นไม่ได้ยินอะไร ไม่แม้แต่จะมองสองแม่ผัวลูกสะใภ้
ส่วนเด็กหญิงวัยห้าขวบยืนอยู่ตรงมุมห้องด้วยดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว ชวนให้คนเห็นแล้วปวดใจ