กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินเนี่ยนอยู่ใกล้ที่สุด จึงสัมผัสได้ชัดเจนที่สุด
เขารู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ราวกับว่าจู่ ๆ ก็ตกลงไปในหลุมน้ำแข็งจากโรงเตี๊ยมที่กำลังคึกคัก
เขาเห็นดวงตาคู่สวยที่มักจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มของหวังหยาซิง ในตอนนี้กลับดำมืดจนหยั่งไม่ถึง ภายในนั้นกำลังปั่นป่วนไปด้วยพายุที่น่าหวาดกลัว
มือของเธอที่กำข้อมือของเฉินเนี่ยนแน่นจนนิ้วซีดขาว
รอยยิ้มของซีตงเวยแข็งค้าง มือของเธอหยุดชะงักกลางอากาศ ความลำพองใจบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนก
เธอทำสำเร็จแล้ว
เธอทำสำเร็จในการกระตุ้นความโกรธของหวังหยาซิง
ทว่า ในตอนที่ทุกคนต่างคิดว่าวินาทีถัดไปจะต้องเกิดการตะลุมบอนแน่ ๆ
หวังหยาซิงกลับค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
เธอปล่อยมือจากเฉินเนี่ยน แล้วก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อบังเขาไว้ข้างหลังตนเอง