กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉากนี้ตกเข้าตากู่จื่อยวี่อย่างชัดเจน
นิ้วที่กำชายเสื้อของเธอกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แววตาพลันหม่นลงเล็กน้อย
จากนั้นสายตาของเธอก็หันไปทางว่านหลีที่ยังกินมันฝรั่งทอดอยู่บนโซฟา น้ำเสียงเย็นลงทันที
“ว่านหลี ยังจะกินอีก”
“ที่หมอบอกเธอลืมไปหมดแล้วหรือ ยังกล้ากินของขยะพวกนี้อีก”
ว่านหลีที่จู่ ๆ ก็ถูกดุ หน้าตางุนงง
“อ้าว แต่…”
“ไม่ต้องมีแต่ทั้งนั้น ห้ามกินแล้ว”
กู่จื่อยวี่เดินไป คว้าถุงมันฝรั่งทอดในอ้อมแขนเธอไป โยนลงถังขยะ
ว่านหลีเบ้ปากอย่างน้อยใจ ไม่กล้าพูดอะไรอีก