กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันต่อมา เมื่อหวังหยาซิงตื่นขึ้นมาอย่างสบาย ๆ ในอ้อมแขนของเฉินเนี่ยน ก็สายมากแล้ว
เฉินเนี่ยนมองท่าทางขี้เกียจง่วงงุนของเธอ อดยิ้มไม่ได้
เขายื่นมือไปบีบแก้มของเธอ
“นอนเหมือนหมูน้อยเลย”
หวังหยาซิงครางฮึมในลำคอ ขยับเข้าไปในอ้อมแขนเขา แล้วนอนต่อ
เฉินเนี่ยนมองใบหน้าด้านข้างที่หลับสนิทของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้ากลับค่อย ๆ จางลง
ความรู้สึกอย่างหนึ่งที่บอกไม่ถูก ก็แผ่ซ่านขึ้นในใจเขา
เมื่อคืน เขามองเธอใส่ชุดนั้นอีกครั้งเพราะคำพูดของเขา มองความไม่สบายใจและการพึ่งพาในดวงตาของเธอ
เขาเหมือนใช้ความเปราะบางและความไม่มั่นใจของเธอให้เป็นประโยชน์
เขารัดแขน กอดเธอไว้แน่นขึ้น ราวกับกำลังขอโทษโดยไม่มีเสียง