กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังหยาซิงพลิกตัวกลับมาอย่างรุนแรง
ส้นสูงกระทบพื้นดัง “แต๊ก” เสียงหนึ่งที่ทั้งกังวานและเจือโกรธ
ราตรียิ่งดึก แสงไฟในเมืองนอกหน้าต่างสว่างไสว ราวกับทางช้างเผือกที่ไหลระยิบ
เฉินเนี่ยนลากร่างกายที่เหนื่อยล้าเล็กน้อยกลับมาที่วิลล่า
พอผลักประตูห้องตัวเองออก เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
ในห้องไม่ได้เปิดไฟดวงใหญ่ เปิดแค่โคมไฟหัวเตียงแสงสลัวเหลือง ซึ่งปกคลุมทั้งพื้นที่ไว้ในเงาแสงที่กำกวม
ในอากาศมีกลิ่นหอมลอยอยู่จาง ๆ ไม่ใช่กลิ่นไหนที่เขาใช้เป็นประจำ
จากนั้น เขาก็เห็นคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงของเขา
หวังหยาซิง?
ฝีเท้าของเฉินเนี่ยนหยุดชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ