กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เช้าตรู่ของวันถัดมา แสงอาทิตย์สายแรกส่องลอดช่องว่างระหว่างผ้าม่านเข้ามาในห้อง
“อรุณสวัสดิ์”
น้ำเสียงของหวังหยาซิงแฝงความเกียจคร้านของคนเพิ่งตื่น ราวกับขนนกที่คอยลูบไล้เส้นประสาทอันเปราะบางของเฉินเนี่ยนเบา ๆ
เธอบิดขี้เกียจเสียจนเกือบจะเกินจริง ส่วนเว้าโค้งของเรือนกายปรากฏชัดในแสงยามเช้า
เฉินเนี่ยนมีรอยคล้ำวงใหญ่ใต้ตาทั้งสองข้าง รู้สึกราวกับวิญญาณหลุดลอยไปไกลถึงสวรรค์ชั้นเก้าแล้ว
เขาค่อย ๆ หันศีรษะไปสบดวงตาเปล่งประกายสดใสคู่นั้นของหวังหยาซิง
“หลับสบายไหม”
เธอรู้อยู่แก่ใจแต่ยังแกล้งถาม รอยยิ้มตรงมุมปากนั้นซ่อนไว้อย่างไรก็ไม่มิด
สบายหรือ
สบายบ้าบออะไรกัน