กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินเนี่ยนเดินฝ่าดงกล่องกระดาษอย่างลำบาก จนในที่สุดก็พบกล่องโฟมสีขาวที่ดูขัดตาผิดที่อยู่บนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น
พอเปิดออกดู ก็คือปลาเขาโตตัวที่เขาคิดถึงมาตลอดทั้งบ่ายนั่นเอง
ปลาถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งหนา ๆ ยังสดอยู่ดี
ในที่สุดก็มีเรื่องที่ถูกใจสักอย่าง
พอดีกับตอนที่เขากำลังจะหิ้วปลาไปห้องครัว เสียงหนึ่งก็ดังลงมาจากชั้นสอง
“กลับมาแล้วเหรอ”
หวังหยาซิงสวมชุดนอนกระต่ายน่ารักอยู่ กำลังเกาะราวระเบียงชั้นสอง ยิ้มพรายมองเขา
“อือ” เฉินเนี่ยนขานรับอย่างอึดอัด
“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ”
เฉินเนี่ยนชะงัก