กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กินไปได้ครึ่งทาง หวังหยาซิงก็เงยหน้าขึ้นมาทันที
มองเฉินเนี่ยนที่นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม พลางเคี้ยวเส้นบะหมี่อยู่ในปาก พูดจาไม่ค่อยชัดถ้อยชัดคำ
“เจ้านาย”
“ทำงานที่เคทีวี สนุกกว่าอยู่ที่บริษัทเรา…เยอะเลย”
“สนุก?”
เฉินเนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง นึกว่าตัวเองฟังผิด
เขาสำรวจเคทีวีของตัวเอง
สถานที่นี้กับคำว่า “สนุก” มันช่างไม่เกี่ยวกันเอาเสียเลย
อีกอย่างนะ ทำงานก็คือทำงาน จะมีอะไรสนุกไม่สนุกกันเล่า
แต่หวังหยาซิงกลับไม่สนใจความสงสัยของเขา พูดต่อไปเองคนเดียว