กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เหลียนฮ่าว! เหลือให้ฉันบ้างสิ! นั่นหมูสามชั้นพะโล้จานสุดท้ายแล้วนะ!”
“แย่งมาได้ด้วยฝีมือตัวเอง ทำไมต้องเหลือ?”
เหลียนฮ่าวกอดปกป้องหมูสามชั้นพะโล้ที่กองเป็นภูเขาน้อยในจานตัวเอง สีหน้าภูมิใจ
พนักงานเสิร์ฟหญิงตัวเล็ก ๆ หลายคนมองแผ่นหลังเขา โกรธจนกระทืบเท้า แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
ก็ใครใช้ให้พวกเธอมีแรงน้อยกว่าเขาล่ะ
เหลียนฮ่าวรีบถือของที่ได้มา หามุมหนึ่งนั่งลง กินอย่างเอร็ดอร่อย
กินเสร็จ เหลียนฮ่าวเรอออกมาด้วยความพึงพอใจ
อาหารพนักงานนี่ มาตรฐานสูงเกินไปหน่อยแล้ว
ดีกว่าร้านดังบนอินเทอร์เน็ตที่ว่า ๆ ข้างนอกนั่นไม่รู้กี่เท่า
เขาหยิบมือถือออกมา ถ่ายรูปจานอาหารที่สะอาดเอี่ยมราวกับใหม่ของตัวเอง กับซุปที่ยังกินไม่หมดข้าง ๆ