กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลียนเหลียนชะงักเล็กน้อย ยังไม่ทันเข้าใจ
“คุณหมายถึง?”
เฉียนอวินเฟยยิ้ม เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยและลดเสียงลง
“คุณหนู อย่ามาเล่นปริศนากับฉันเลย”
“พี่ชายอย่างฉันไม่เคยไปที่แบบไหนมาบ้างหรือ กฎของที่นี่ ฉันเข้าใจ”
เขาหยิบเงินสดปึกหนาออกจากกระเป๋าหนังที่พกมา แล้วฟาดลงบนโต๊ะเสียงดัง
“เงินไม่ใช่ปัญหา ฉันต้องการบริการที่ต้องจ่าย เข้าใจไหม”
อากาศเงียบลงทันที
เหลียนเหลียนมองธนบัตรสีแดงปึกนั้นบนโต๊ะ สมองก็อื้ออึงไปหมด
ในที่สุดเธอก็เข้าใจความหมายในคำพูดของอีกฝ่าย