กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หน้าของเจียงจวินหมินเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเหมือนตับหมู
เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกที่ถูกถอดเสื้อผ้าจนหมด ถูกโยนไว้กลางเวที ให้สายตาจากรอบทิศสำรวจไปทั้งตัว
“หวังจง คุณ…”
เขาเพิ่งจะอ้าปากแก้ตัวสักสองสามคำ เพื่อกู้หน้าคืนมาบ้าง
แต่แล้วมือข้างหนึ่งก็กดลงบนไหล่เขาอย่างแรง
คือเทียนเหล่าป่าน
เทียนเหล่าป่านฝืนยิ้มที่ดูยังแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ แล้วค้อมตัวเล็กน้อยให้หวังจง
“หวังจง คุณล้อเล่นแล้ว”
“พวกเรามาแหย่หาเรื่องที่ไหนกัน”
“ตอนนี้จู้ซิงเคทีวีเป็นที่เฟื่องฟูที่สุดในเยี่ยนเฉิง ยิ่งฝีมือทำอาหารของเจ้านายเฉินแล้ว เล่าลือกันจนเหมือนเทพเลยทีเดียว”