กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเหลียนฮ่าวแข็งค้างไปทันที
“หา?”
เจ้านายหวังไม่พูดอะไรอีก
เขายกชามใหญ่เบอร์ยักษ์ที่พอ ๆ กับอ่างเล็ก ๆ ของตัวเองขึ้นมา แล้วลุกยืน
อาหารในชามกองสูงเกินไป เขาต้องใช้มืออีกข้างประคองก้นชามไว้ถึงจะยกได้อย่างมั่นคง
จากนั้นเขาก็เดินไปยังมุมที่ไกลออกไปของโรงอาหารโดยไม่หันกลับมามอง ที่นั่นมีโต๊ะว่างอยู่เพียงตัวเดียว
ตลอดทั้งกระบวนการ “ภูเขาอาหาร” ในชามของเขาไม่สั่นไหวแม้แต่นิดเดียว
เหลียนฮ่าวยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้นคนเดียว มือยังกำหูฟังข้างนั้นไว้ เสียงเพลงยังดังไม่หยุดไม่หย่อน
เขามองแผ่นหลังของเจ้านายหวัง แล้วก็เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง สีหน้าดูซับซ้อนชอบกล
พนักงานรอบ ๆ เก็บภาพฉากนี้ไว้ได้หมด ต่างกลั้นหัวเราะ ไหล่สั่นเป็นจังหวะ